Een bril uit de werkplaats laat de Sint dingen zien die hij eerder niet opmerkte.
Sinterklaas kon zijn bril nergens vinden. Hij zocht onder het grote boek, naast zijn mijter en zelfs in de schaal met kruidnoten. Uiteindelijk bracht Uitvinderspiet een reservebril.
‘Hij is nog niet helemaal af,’ waarschuwde hij. ‘Er zitten drie verschillende glazen in.’
‘Drie?’ vroeg Sinterklaas. ‘Ik heb maar twee ogen.’
‘Het derde glas zit midden boven de neus. Probeer maar.’
Door het linkerglas zag Sinterklaas alle dingen die kapot waren: een losse knoop, een scheur in een cadeauzak en een kraan die drupte. Door het rechterglas zag hij dingen die schitterden: kaarsvlammen, glimlachen en een met sterren versierd raam.
‘En het middelste glas?’ vroeg hij.
Uitvinderspiet haalde zijn schouders op. ‘Dat werkt alleen als u heel goed kijkt.’
Bij het eerste huis keek de Sint naar een jongen die zijn verlanglijstje achter zijn rug hield. Links zag hij een gebroken autootje. Rechts zag hij de lichtjes in de gang. Maar toen hij door het derde glas keek, zag hij iets merkwaardigs: de jongen schoof zijn verlanglijstje naar zijn zusje.
‘Wil je liever dat zij iets krijgt?’ vroeg de Sint.
De jongen knikte. ‘Ze heeft dit jaar vaak alleen gespeeld. Ik wil haar iets geven waarmee we samen kunnen spelen.’
Bij het tweede huis zag de Sint een vrouw die geen verlanglijstje had gemaakt maar wel een stoel voor een buurman had klaarstaan. Bij het derde huis zag hij een kind dat zorgvuldig twee schoenen naast elkaar zette, ook al was zijn vriendje er die avond niet.
Toen de Sint terugkwam, gaf hij de bril aan Uitvinderspiet. ‘Dat middelste glas,’ zei hij, ‘laat geen spullen zien. Het laat zien wanneer iemand aan een ander denkt.’
‘Dat had ik er niet ingebouwd,’ bekende de Piet.
Sinterklaas lachte. ‘Misschien heb je het ook niet gebouwd. Misschien heb je me alleen geleerd beter te kijken.’