Muziekpiet ontdekt dat je niet elke verrassing met trommels hoeft aan te kondigen.
Muziekpiet maakte overal geluid. In de gang sloeg hij op twee pollepels, in de keuken floot hij drie melodieën tegelijk en op het dek van de stoomboot gebruikte hij lege emmers als drums.
‘Kun je vandaag iets zachter oefenen?’ vroeg de kapitein. ‘We varen langs een dorp waar een baby slaapt.’
Muziekpiet knikte plechtig. Hij pakte een klein belletje. Ting. De baby werd wakker. Hij pakte een nog kleiner belletje. Ting. Een hond begon te blaffen. Tenslotte trok hij zijn handschoenen uit en klapte heel voorzichtig. Zelfs dat klonk harder dan hij dacht.
Sinterklaas luisterde naar de drukte. ‘Misschien,’ zei hij, ‘moet je eens proberen muziek te maken zonder een geluid.’
Dat vond Muziekpiet een wonderlijke opdracht. Hij ging aan een tafel zitten en tekende een trommel op een vel papier. Naast de trommel tekende hij sterretjes, een schip en een slapend kindje. Toen begon hij in gedachten te drummen. Zijn vingers dansten over het papier. Zijn voet tikte heel zacht tegen de vloer, maar hij hield hem meteen stil.
Later die middag kwam er een verlegen meisje aan boord. Ze durfde niet mee te zingen met de andere kinderen. Muziekpiet gaf haar de tekening. ‘Kijk,’ fluisterde hij, ‘hier hoor ik een heel orkest. Wat hoor jij?’
Het meisje wees naar een sterretje. ‘Een heel klein klingeltje.’ Ze wees naar het schip. ‘En hier een laag bromgeluid.’
Samen tekenden ze een tweede muziekstuk. Daarna zongen ze het niet, maar bewogen ze met hun handen alsof ze de muziek konden zien. Andere kinderen deden mee. Niemand hoefde iets hardop te zeggen.
Die avond hing Muziekpiet zijn trommelstokken aan een spijker. De kapitein glimlachte opgelucht. ‘Geen muziek vandaag?’
‘Jawel,’ zei Muziekpiet. ‘Ik heb iets nieuws geleerd. Soms klinkt een lied het mooist als iedereen het op zijn eigen manier hoort.’
En voor het eerst hoorde hij hoe de golven tegen het schip tikten.