Een verdwaalde route leidt twee kinderen naar een heel andere schat dan ze verwachten.
Op de dag van de intocht lag er een opgerolde kaart op de kade. Amir vond hem tussen twee touwen. Op het papier stond een eiland met een grote rode X. Achterop las hij: Wie de schat wil vinden, moet eerst leren wachten.
‘Dat is een grap,’ zei zijn zus Liva. Maar toen ze de kaart omdraaide, herkende ze de vorm van hun eigen haven. De rode X stond precies op de plek van het oude vuurtorentje.
Ze liepen erheen. Bij de deur stond een bord: Gesloten wegens onderhoud. Amir wilde meteen verder zoeken, maar Liva hoorde iets tikken. Aan het hek hing een blikken doosje. Daarin lag een briefje: De tweede aanwijzing is bij iemand die iedere dag schepen ziet, maar nooit meevaart.
De kinderen dachten aan de havenmeester. Die zat in zijn kantoor met een grote mok thee. Toen ze de kaart lieten zien, glimlachte hij. ‘Ik heb jullie iets te vertellen,’ zei hij. ‘Vroeger werkte hier iemand die alle schepen uitzwaaide. Zij heette mevrouw Roos. Morgen wordt ze negentig. Ze woont nu achter het plein.’
‘En de schat?’ vroeg Amir.
‘Dat mogen jullie zelf ontdekken.’
Bij mevrouw Roos stond een klein koffertje open. Ze had allerlei oude havenfoto's op tafel gelegd. Op één foto zag je de vuurtoren, met tientallen kinderen ervoor. ‘Dat was mijn eerste intocht,’ vertelde ze. ‘Ik was acht. Ik mocht de eerste vlag ophangen.’
Liva keek nog eens op de kaart. De rode X stond niet op een begraven kist, maar op het punt waar mevrouw Roos ooit had gestaan.
De kinderen haalden papier en kleurpotloden. Ze tekenden een nieuwe vlag met daarop: Voor de beste uitzwaaier van de haven.
De volgende dag kreeg mevrouw Roos een ereplaats op de kade. Toen de stoomboot aanmeerde, zwaaide ze met beide handen.
‘Zie je wel,’ fluisterde Liva, ‘de schat was iemand.’
Amir knikte. En voor het eerst vond hij wachten helemaal niet vervelend.