Mila probeert een weggevlogen lijstje terug te krijgen en leert wat er werkelijk op stond.
Mila had haar verlanglijstje zo netjes geschreven dat ze er zelf trots op was. Een fietsbel, een puzzel, een doos verf en helemaal onderaan een klein sterretje. Ze legde het papier op de vensterbank om het later bij haar schoen te stoppen.
Toen ging het raam open. Woesh! Het lijstje vloog de straat op.
Mila trok haar jas aan en rende achter het papier aan. Het bleef heel even hangen aan de fiets van de postbode, schoot daarna langs een broodwinkel en landde tenslotte op de muts van een jongen met een rode sjaal.
‘Is dit van jou?’ vroeg hij. ‘Er staat niet eens een naam op.’
‘Natuurlijk is het van mij,’ zei Mila buiten adem. ‘Ik herken alles.’
De jongen wees naar het sterretje onderaan. ‘Wat betekent dat?’
Mila wist het eigenlijk niet meer. Ze had het getekend omdat de lijst er anders zo kaal uitzag. De jongen dacht even na. ‘Mijn opa zegt dat een sterretje iets kan betekenen wat je niet kunt kopen.’
Mila liep naar huis. Daar stond haar kleine broer Finn in de gang, teleurgesteld omdat niemand met hem wilde bouwen. Hij had een toren gemaakt die telkens omviel.
‘Ik help je,’ zei Mila. Ze ging op de grond zitten. Samen maakten ze een brede onderkant en zetten er blok na blok bovenop. De toren bleef staan, zelfs toen de kat erlangs liep.
Die avond pakte Mila een nieuw blaadje. Ze schreef de fietsbel, de puzzel en de verf opnieuw op. Onder het sterretje zette ze nu: Een middag met Finn waarin niemand haast heeft.
De volgende ochtend lag er in haar schoen een klein doosje blokken met een kaartje: Begin maar vast met bouwen.
Mila lachte. Of het de mooiste verrassing van het jaar was, wist ze nog niet. Maar het was zeker de enige die niet kon wegwaaien.