Het paard van Sinterklaas wil geen natte hoeven en krijgt een onverwachte rijles.
Op een regenachtige avond stond het paard van Sinterklaas stokstijf voor een plas. Het was geen grote plas, eerder een donkere spiegel tussen twee straatstenen.
‘Kom maar,’ zei de Sint vriendelijk. Het paard zette één stap, keek naar zijn spiegelbeeld en stapte meteen terug.
‘Misschien denkt hij dat er een ander paard in het water woont,’ zei Zorgpiet.
‘Dan moeten we hem laten kennismaken,’ vond de Sint.
Zorgpiet ging naast de plas zitten. ‘Goedenavond, waterpaard!’ riep hij. Hij zwaaide. Zijn spiegelbeeld zwaaide terug. Het echte paard snoof onzeker.
Op dat moment kwam achter een gordijn een meisje kijken. Ze heette Rosalie en had die ochtend nog tranen gehad omdat ze bij zwemles niet in het diepe durfde. Nu zag ze een groot paard dat net zo twijfelde als zij.
Rosalie deed haar raam open. ‘Je hoeft niet meteen door de grootste plas,’ fluisterde ze. ‘Begin met de kleinste.’
Zorgpiet keek langs de stoep. Verderop lag een plasje ter grootte van een theeschoteltje. Hij leidde het paard ernaartoe. Het dier snoof, tilde voorzichtig één hoef op en zette die midden in het water. Plons. Er gebeurde niets ergs.
Toen probeerde het paard een iets grotere plas. Daarna nog één. Bij de oorspronkelijke plas bleef het even staan. In het water zag het zijn eigen ogen en de maan die net door de wolken brak. Het zette twee stappen en was aan de overkant.
Sinterklaas keek naar Rosalie. ‘Dat was een goede les,’ zei hij.
De volgende dag vertelde Rosalie bij het ontbijt dat ze weer naar zwemles wilde. Haar vader vroeg of ze niet meer bang was.
‘Een beetje wel,’ zei ze. ‘Maar ik begin gewoon bij de kleine plas.’
En ergens in de verte klonk een tevreden hoefslag.