Als alle chocoladeletters M weg zijn, bedenkt een bakker iets wat niemand verwacht.
Bakker Bram had nog precies één uur voordat zijn winkel sloot. De planken stonden vol chocoladeletters: A, B, C, zelfs een Q. Maar de M was verdwenen.
‘Onmogelijk,’ zei hij. ‘M is altijd populair.’
Toen kwam mevrouw Meijer binnen voor haar dochter Mila. ‘Hebt u nog een M?’ vroeg ze.
Bram schudde zijn hoofd. Nog geen minuut later wilde meneer Mulder een M voor zijn moeder. Daarna kwam een jongen voor zijn vriend Mo.
Bram voelde zijn wangen warm worden. Drie mensen, drie keer dezelfde letter, en hij had niets.
Zijn dochter Jip zat achter de toonbank en knipte kartonnen sterren. ‘Kun je geen M maken van twee andere letters?’ vroeg ze.
Bram bekeek de voorraad. Hij probeerde twee V's, maar die werden een W. Hij legde een I naast een A, maar dat leek nergens op. Toen zag Jip twee lange chocoladerepen liggen.
‘Je kunt er stukjes van maken,’ zei ze. ‘En die op een plank als een M leggen.’
Bram glimlachte. Hij smolt een beetje extra chocolade, bevestigde de stukjes zorgvuldig en liet drie M's afkoelen. De letters zagen er niet allemaal hetzelfde uit. De eerste had een scheve poot, de tweede was opvallend breed en de derde leek een beetje op een berglandschap.
Mevrouw Meijer vond de scheve M prachtig. Meneer Mulder koos de brede. De jongen nam de bergachtige M voor Mo, die dol was op wandelen.
‘Ze zijn nogal bijzonder,’ zei Bram verontschuldigend.
‘Dat is juist de bedoeling,’ antwoordde de jongen.
Toen de winkel dicht was, lag er nog één chocoladeletter in de etalage: een keurige fabrieksmatige Q.
Jip keek ernaar. ‘Zullen we die volgend jaar ook zelf maken?’
‘Misschien,’ zei Bram. ‘Maar eerst wil ik weten waarom niemand ooit een Q vraagt.’