Een kruidnoot met een plat kantje ontdekt waarom anders zijn handig kan zijn.
In een grote trommel lagen honderden kruidnoten. Elke avond oefenden ze voor het grote strooifeest. De ronde kruidnoten rolden razendsnel van de ene kant naar de andere.
Alleen Kees bleef steeds achter. Hij had een plat kantje. Als hij probeerde te rollen, maakte hij twee sprongetjes en bleef dan liggen.
‘Je bent meer een kruidstop,’ giechelde een buurnoot.
Kees vond dat niet leuk. Hij oefende harder. Hij duwde zichzelf langs de rand, maakte een klein hupje en kwam steeds weer met zijn platte kant op de bodem terecht.
Op een ochtend werd de trommel op een tafel naast een open raam gezet. Er waaide een flinke windvlaag naar binnen. De deksel klapte open. De ronde kruidnoten rolden overal naartoe, over het tafelblad en recht op de vloer af.
‘Stop!’ riep Kees. Maar niemand kon stoppen. Ze rolden te hard.
Toen kreeg Kees een idee. Hij schoof naar de rand van de tafel en ging met zijn platte kant precies tegen een klein houten lepeltje liggen. Het lepeltje kantelde en bleef dwars voor de afgrond steken. De andere kruidnoten botsten ertegenaan en kwamen veilig tot stilstand.
‘Hoe deed je dat?’ vroeg de buurnoot.
‘Ik kon niet rollen,’ zei Kees, ‘dus ik kon blijven liggen.’
Later die dag mocht Kees op een speciaal schaaltje bij de pakjesavond staan. Niet omdat hij de mooiste kruidnoot was en ook niet omdat hij het snelst was.
Hij was degene die iets had tegengehouden wat niemand anders kon stoppen.
De buurnoot keek naar zijn eigen keurige ronde vorm. ‘Zou ik ook een plat kantje kunnen krijgen?’ vroeg hij.
‘Dat hoeft niet,’ zei Kees. ‘Je kunt goed rollen. Misschien hebben we daar morgen juist hulp bij nodig.’