Een stille buurman vraagt nooit iets. Twee kinderen besluiten hem toch te verrassen.
Iedereen in de straat had een verlanglijstje op het prikbord van het buurthuis gehangen. Behalve meneer Van Dijk. Hij woonde op nummer twaalf en zei altijd: ‘Ik heb alles al.’
‘Dat kan toch niet?’ vroeg broer Niek. ‘Iedereen wil wel iets.’
Zijn zus Faye vond dat ze het moesten onderzoeken. Ze gingen langs met een schaal zelfgebakken koekjes. Meneer Van Dijk deed open en nodigde hen binnen. Op de vensterbank stonden tien planten, in de kast tientallen boeken en op de stoel lag een oude sjaal.
‘Wat vindt u het leukst in huis?’ vroeg Faye.
Meneer Van Dijk dacht lang na. ‘De stilte,’ zei hij. ‘Maar soms duurt die wel erg lang.’
Thuis vertelde Faye wat hij had gezegd. Niek dacht aan een radio, maar daar had de buurman er al twee van. Faye dacht aan een gezelschapsspel, maar dat kon je niet alleen spelen. Toen kwam mama met een idee.
Ze maakten een kalender met twaalf blaadjes. Op elk blaadje stond een uitnodiging: samen wandelen, pannenkoeken eten, een boek bespreken, een plantenstekje ruilen. De afspraken mochten worden verschoven als iemand niet kon.
Op pakjesavond belden ze aan met een klein pakje. Meneer Van Dijk schudde zijn hoofd. ‘Ik had toch gezegd dat ik niets nodig had?’
‘Klopt,’ zei Niek. ‘Dit is ook niet echt een ding.’
Meneer Van Dijk sloeg het eerste blaadje om. December: warme chocolademelk met Faye en Niek. Hij glimlachte en zette zijn bril recht.
‘Ik heb toch niet alles,’ zei hij uiteindelijk. ‘Maar ik heb blijkbaar wel aardige buren.’
Ze dronken die avond meteen chocolademelk. De eerste afspraak kon van de kalender af.