Een meisje ontdekt dat de boeken in de bibliotheek op pakjesavond elkaar verhalen vertellen.
Op de middag voor pakjesavond mocht Liv als laatste bezoeker een boek uitzoeken. De bibliothecaresse was al bezig de stoelen op tafel te zetten.
‘Ik sluit over vijf minuten,’ zei ze. ‘Kies maar snel.’
Liv liep langs de kinderboeken. Toen hoorde ze een zacht gefluister. ‘Neem mij,’ zei een dun blauw boek. ‘Nee, mij,’ fluisterde een dik groen boek. Liv keek achterom, maar er stond niemand.
‘Kunnen jullie praten?’ vroeg ze.
‘Alleen vlak voor pakjesavond,’ antwoordde het blauwe boek. ‘Dan maken we ons zorgen over de verhalen die nog niet zijn gelezen.’
Het groene boek zuchtte. ‘Ik sta hier al maanden. Iedereen vindt mij te dik.’
Liv trok het uit de kast. Er stonden tekeningen in van een verre reis, maar de eerste pagina was uitgescheurd. ‘Misschien weten kinderen daardoor niet waar het begint,’ zei ze.
Het blauwe boek dacht even na. ‘Kun je ons helpen?’
Liv pakte een vel papier en schreef een nieuwe eerste zin: Op de dag dat niemand iets bijzonders verwachtte, verscheen er een deur midden op het plein. Ze legde het papier voorzichtig voorin het groene boek, zonder iets vast te plakken.
‘Dat wil ik lezen!’ klonk het uit een andere kast.
De bibliothecaresse kwam eraan. ‘Met wie praat je?’
‘Met de boeken,’ antwoordde Liv.
De vrouw keek naar het groene boek. ‘Die heeft al lang niemand geleend. Wil je hem mee?’
Liv knikte. Thuis las ze de eerste drie hoofdstukken voor aan haar kleine broer. Bij ieder hoofdstuk bedacht hij wat er achter de mysterieuze deur zou kunnen zitten.
Toen Liv het boek later teruggaf, zat haar eigen beginzin er nog los in. De bibliothecaresse las hem en maakte een nieuw kaartje voor de kaft: Voor iedereen die een avontuur durft te beginnen.
Sindsdien werd het groene boek steeds opnieuw uitgeleend. En Liv? Die bleef ook na pakjesavond heel goed luisteren als ze langs een boekenplank liep.