Een sneeuwpop krijgt één nacht de kans om iets anders te doen dan stil staan.
In de tuin van Fen stond een sneeuwpop met een wortelneus en een veel te grote muts. Iedere avond keek hij door het raam naar het gezin dat pakjes inpakte.
‘Wat zou ik graag een cadeau bezorgen,’ dacht hij. ‘Ik kan alleen maar staan.’
Op een koude nacht viel er een ster op zijn muts. Niet hard, eerder als een zacht tikje. Meteen kon hij zijn armen bewegen. Zijn voeten bleven aan de grond vastzitten, maar hij kon zich met kleine hupjes vooruitwerken.
Hij zag onder het keukenraam een vergeten pakketje liggen. Op het kaartje stond: Voor buurvrouw Ada.
De sneeuwpop kende Ada. Zij kwam elke ochtend de vogels voeren, zelfs als het regende. De sneeuwpop tilde het pakje op met zijn takkenarmen en begon te schuifelen.
Bij de heg bleef hij steken. Hij probeerde linksom, daarna rechtsom. Uiteindelijk maakte hij met zijn muts een gat tussen de bladeren en wurmde zichzelf erdoorheen. Zijn wortelneus bleef achter in de heg.
Bij Ada's voordeur legde hij het pakketje neer. Hij wilde aanbellen, maar zijn tak was te kort. Daarom tekende hij met zijn vinger een grote pijl in de sneeuw, van de deurmat naar het cadeau.
Toen de zon opkwam, stond de sneeuwpop weer stil in Fen's tuin. Hij had geen neus meer en zijn muts zat vol bladeren. Fen keek verbaasd naar de lege plek onder het keukenraam.
Even later belde buurvrouw Ada aan. Ze had haar cadeau gevonden. ‘Wie heeft dit gebracht?’ vroeg ze.
Fen wees naar de sneeuwpop. Ada glimlachte. ‘Dan krijgt hij van mij een nieuwe neus.’
Ze bracht de grootste wortel die ze kon vinden. De sneeuwpop stond weer keurig in de tuin, alsof er nooit iets was gebeurd.
Alleen de sporen in de sneeuw liepen nog steeds tot aan Ada's voordeur.