Een straatkat kiest de pakjeszak als slaapplaats en neemt zijn taak veel te serieus.
De pakjeszak voor de Wilgenlaan stond klaar bij de deur. Bezorgpiet wilde hem optillen toen er een lage brom uit kwam. Niet van een motor, maar van een kat.
Een rood-witte straatkat had zich tussen de pakjes genesteld. Zijn staart stak uit de opening en zijn ogen volgden iedere beweging.
‘Daar kun je niet blijven,’ zei Bezorgpiet. De kat knipperde langzaam, alsof hij het daar niet mee eens was.
Ze lokten hem met een zacht dekentje. Hij negeerde het. Ze legden een kartonnen doos neer. Hij keek er niet eens naar. Pas toen Sinterklaas naast de zak ging zitten, begon de kat te spinnen.
‘Misschien bewaakt hij iets,’ zei de Sint.
Bezorgpiet keek in de zak. Helemaal onderop lag een pakje voor een jongen die Bas heette. Aan het lint hing een foto van een rood-witte kat. Op het kaartje stond: Voor Bas, die zijn kat Pluis al drie dagen zoekt.
‘Pluis?’ fluisterde de Sint.
De kat stak zijn kop uit de zak. Bij het horen van zijn naam ging één oor rechtop staan.
Die avond werd het pakje niet gewoon voor de deur gezet. Bezorgpiet belde aan en ging een paar stappen achteruit. Bas deed open. Eerst zag hij het pakket. Daarna zag hij de rood-witte staart die achter de zak vandaan kwam.
‘Pluis!’ riep hij. De kat sprong in zijn armen en begon zo hard te spinnen dat Bezorgpiet het buiten kon horen.
Het cadeau bleek een nieuwe kattenmand. Pluis liep er eenmaal omheen, snoof eraan en kroop vervolgens terug in de lege pakjeszak.
Bas schaterde. ‘Weet je wat? Dan bewaren we die er ook bij.’
De volgende ochtend lag Pluis nog steeds in de zak, tevreden en veilig thuis.