Een vergeten brief bereikt Sinterklaas pas wanneer het cadeau al klaarstaat.
Op de laatste avond voor pakjesavond kwam er een envelop binnen met een kromme postzegel. Bovenaan stond: Voor Sinterklaas. Heel belangrijk.
Postpiet keek op de klok. Alle pakjes waren al ingepakt. Alle routes waren klaar. ‘Die brief is te laat,’ zei hij.
Sinterklaas maakte de envelop toch open. Binnenin zat een brief van een meisje dat Bibi heette. Ze schreef dat ze dit jaar niets groots nodig had. Haar opa was verhuisd naar een woonzorgcentrum en kon niet meer zo vaak op bezoek komen. Ze wilde vooral dat iemand hem liet weten dat ze nog iedere dag aan hem dacht.
‘Daar kunnen we nog iets mee,’ zei de Sint.
Postpiet trok zijn jas aan. Eerst reed hij naar Bibi's huis. Hij gaf haar een blanco kaart en een doos kleurpotloden. ‘Schrijf iets wat alleen opa en jij begrijpen,’ zei hij.
Bibi tekende een gele fiets. Opa had haar ooit geleerd hoe ze zonder zijwieltjes moest rijden. Naast de fiets schreef ze: Ik kan het nog steeds, maar ik mis je als je niet naast me fietst.
Postpiet bracht de kaart naar opa. Hij zat bij het raam en keek naar de regen. Toen hij de gele fiets zag, lachte hij zo breed dat de verzorgende nieuwsgierig kwam kijken.
‘Dat meisje,’ zei opa, ‘heeft vroeger mijn jas bijna van mijn schouders getrokken toen ze eindelijk kon fietsen.’
Hij schreef op de achterkant: De volgende keer neem ik mijn bel mee. Dan kun je me van ver horen.
Op pakjesavond kreeg Bibi geen groot cadeau. Ze kreeg een envelop met opa's antwoord en een klein fietsbelletje. Ze liet het rinkelen, één keer heel zacht.
‘Dat was precies op tijd,’ zei ze.
Postpiet keek naar de klok. Het was inderdaad al laat. Maar soms was laat nog net op tijd.