Het paard is een vast personage in veel Sinterklaasverhalen, en kinderen verzorgen het graag met een wortel.
Een ruiter op het dak
De Sint rijdt volgens de Nederlandse feestverhalen vaak op een wit paard. Op prenten van vroeger verschijnt hij eveneens als ruiter, al was het dier niet op iedere oude afbeelding wit. Het paard maakt de nachtelijke tocht langs huizen spectaculair: waar gewone mensen een ladder nodig hebben, reist de Sint in verhalen moeiteloos over daken.
Iets terugdoen
Bij het schoen zetten leggen kinderen soms een wortel, hooi of een bakje water klaar. In de verbeelding is dat eten voor het paard na een lange tocht. Daarmee is het schoenritueel niet alleen wachten op een cadeau, maar ook zelf iets geven.
De naam verandert
Het paard kreeg in verschillende perioden en vertellingen andere namen. Daarom kan een ouder of leerkracht beter aansluiten bij het verhaal dat een kind kent dan doen alsof er door de eeuwen heen één onveranderlijke naam bestond.
Een klein gebaar werkt
Een wortel hoeft niet tot een groot toneelstuk te leiden. Een paar hapjes uit de wortel en een bedankbriefje kunnen voor een jong kind al een prachtig vervolg op het avondritueel zijn. Het laat bovendien zien waarom de traditie zo goed werkt: kinderen hebben zelf een taak in het verhaal en wachten daarna op een teken dat hun moeite is gezien.